47 landen, waaronder België en Nederland, kunnen tot dertig dagen visumvrij reizen naar China. De maatregel moet het toerisme stimuleren, maar de vraag blijft: wordt dit een permanente koerswijziging?
Een reis naar China betekende jarenlang bureaucratische hindernissen: visumformulieren, pasfoto’s, ambassadebezoeken en wachttijden. Voor Europese reizigers verandert die realiteit nu tijdelijk. China heeft aangekondigd de visumvrije toegang voor maximaal dertig dagen te verlengen tot eind 2026 voor burgers uit 47 landen, voornamelijk Europese. Ook Belgen en Nederlanders kunnen hiervan profiteren.
De timing is opvallend. Terwijl veel Aziatische bestemmingen juist inzetten op langdurige visumliberalisering, kiest China vooralsnog voor een tijdelijk experiment. De vraag is of dit een definitieve omslag markeert in het Chinese toerismebeleid, of slechts een pragmatische zet om de haperende economie via toerisme-inkomsten te ondersteunen.
Meer dan alleen Europa
Naast het forse Europese contingent profiteren ook reizigers uit onder meer Australië, Japan, Nieuw-Zeeland en enkele Latijns-Amerikaanse landen van de regeling. Daarnaast sloot China bilaterale akkoorden met landen als Azerbeidzjan (medio 2025) en Canada, waar de deal werd beklonken tijdens het staatsbezoek van premier Mark Carney, zo meldt Travel Tomorrow.
Die individuele akkoorden laten zien dat China weliswaar zijn grenzen opent, maar wel op selectieve en strategische basis. Het is geen blanco vrijbrief: dertig dagen blijft de limiet, en wie langer wil blijven of voor werk of studie komt, heeft nog altijd een visum nodig.
Cijfers die niet liegen: groei dankzij visumliberalisering
De Chinese autoriteiten hebben concrete redenen om deze koers vol te houden. In het derde kwartaal van 2025 reisden maar liefst 7,25 miljoen buitenlandse bezoekers visumvrij het land binnen – een stijging van vijftig procent ten opzichte van dezelfde periode in 2024. Nog opvallender: 72 procent van alle aankomsten maakte gebruik van de visumvrije regeling.
Die cijfers onderstrepen dat administratieve drempels wél degelijk invloed hebben op reisbeslissingen. Voor veel potentiële bezoekers was het visumproces jarenlang een struikelblok – niet zozeer vanwege de kosten, maar vooral door de tijdsinvestering en onzekerheid. Door die barrière weg te nemen, opent China zich voor een type reiziger dat anders voor Thailand, Japan of Vietnam zou kiezen.
Tegelijkertijd roept het vragen op over duurzaamheid. Toerisme is een volatiele sector, gevoelig voor geopolitieke spanningen, economische schommelingen en reputatieschade. Of China deze groei kan vasthouden, hangt sterk af van factoren buiten de controle van het toerismebureau.
Welke landen vallen onder de regeling?
De volledige lijst omvat 47 landen, inclusief alle grote West-Europese naties. Hieronder het overzicht:
Andorra, Argentinië, Australië, België, Bahrein, Brazilië, Bulgarije, Chili, Cyprus, Denemarken, Duitsland, Estland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, Ierland, IJsland, Italië, Japan, Koeweit, Kroatië, Letland, Liechtenstein, Luxemburg, Malta, Monaco, Montenegro, Nederland, Nieuw-Zeeland, Noord-Macedonië, Noorwegen, Oman, Oostenrijk, Peru, Polen, Portugal, Roemenië, Saoedi-Arabië, Slowakije, Slovenië, Spanje, Zuid-Korea, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en Uruguay.
Opvallend is de afwezigheid van de Verenigde Staten, een land waarmee China een ingewikkelde diplomatieke relatie onderhoudt. Ook sommige nabije buurlanden ontbreken, wat wijst op politieke overwegingen achter de schijnbaar genereuze maatregel.
Tijdelijk voordeel of structurele verandering?
Het grote vraagteken blijft wat er na 31 december 2026 gebeurt. Chinese autoriteiten houden de kaarten op dat vlak tegen de borst. Voor reizigers betekent dit concreet: wie China wil bezoeken zonder gedoe, doet er verstandig aan om dat vóór die datum te doen. Of de regeling wordt verlengd, hangt waarschijnlijk af van economische resultaten en politieke prioriteiten – factoren die moeilijk te voorspellen zijn.
Voor wie dit als kans ziet: China biedt véél meer dan de bekende toeristische hotspots Beijing, Shanghai en Xi’an. Minder bekende bestemmingen als Guizhou, Yunnan of de oude handelsroutes langs de Zijderoute bieden authentieke ervaringen zonder massa’s toeristen. Het vijfde seizoen van Race Across The World bracht enkele van die verborgen parels al in beeld.
Praktische overwegingen voor reizigers
Voordat je enthousiast een ticket boekt, zijn er wel enkele kanttekeningen. Dertig dagen klinkt ruim, maar voor wie écht het land wil verkennen, kan dat krap zijn gezien de enorme afstanden. Bovendien blijven bepaalde gebieden – zoals Tibet of delen van Xinjiang – onderworpen aan extra reisbeperkingen, zelfs voor visumvrije bezoekers.
Ook de taalbarrière is reëel. Buiten de grote steden is Engels lang niet altijd een vanzelfsprekendheid, en westerse betaalapps werken niet zonder Chinese bankrekening. Dat vraagt voorbereiding, of in elk geval enige mentale flexibiliteit.
Toch: voor stadstrippers die Shanghai, Hong Kong of Chengdu op hun lijstje hebben staan, is dit een unieke gelegenheid. Geen visumaanvraag betekent spontanere reisplanning en minder administratieve rompslomp. Dat alleen al maakt deze regeling waardevol, ook al blijft onduidelijk of het een blijvertje wordt.
De Chinese toerismepoort staat nu wagenwijd open – de vraag is vooral: hoelang nog?
